نویسندگان مقاله
-احسان روحی - کارشناس ارشد مهندسی عمران – برنامه‌ریزی حمل‌ونقل
-مهدی حسن زاده اصفهانی - کارشناس ارشد مهندسی عمران – راه و ترابری
- نوید ندیمی - دانشجوی دکتری ، دانشگاه علم و صنعت ایران
چکیده مقاله
یکی از دغدغه‌های بزرگ متصدیان حمل‌ونقل در سراسر جهان تصادفاتی است که همه ساله در طول راه‌ها رخ می‌دهد و منجر به وارد آمدن خسارات اقتصادی و اجتماعی فراوان و جبران ناپذیری به کشورها می‌گردد. با توجه به رشد حوادث ترافیکی و تهدید سلامت عمومی، از سوی سازمان ملل متحد، دهه ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۰ به نام دهه اقدام برای ایمنی جاده ای نام گذاری شده است. با توجه به تعداد بالای تصادفات جرحی ، فوتی و خسارتی در کشور و حجم بالای راه‌های درون شهری، به جهت تخصیص بهینه منابع برای ایمن‌سازی معابر و اصلاح هندسی تقاطعات، نیاز به روشی بهینه برای تشخیص و اولویت بندی نقاط حادثه خیز است. بدین منظور دستورالعمل تعیین نقاط حادثه خیز درون شهری با توجه به تجارب جهانی، وضعیت موجود ثبت و ارائه اطلاعات تصادفات و همچنین میزان اثرات تصادفات درون شهری، جهت رویکردی واحد برای شناسایی و اولویت بندی نقاط حادثه خیز درون شهری تهیه و تدوین شده است. در روش ارائه شده در این مطالعه، ابتدا نقاط حادثه خیز با تفکیک تقطعات و یا قطعاتی از راه به طول۳۰۰ متر، شناسایی شده و سپس اولویت بندی آن بر اساس دو روش ارائه شده که مبتنی بر تصادفات معادل فقط خسارتی است، انجام می‌گیرد. در ادامه کاربرد روش مذکور در منطقه ۴ شهرداری تهران و برای یک بازه سه ساله آماری، مورد بررسی و ارزیابی قرار گرفته است.
کلیدواژه‌ها: مهندسی ترافیک، نقاط حادثه خیز، تصادفات، روش‌های شناسایی و اولویت بندی، تصادفات جرحی، فوتی و خسارتی
پذیرفته شده در چهاردهمین کنفرانس تخصصی حمل‌ونقل و ترافیک تهران - اسفند ۱۳۹۳
- مرجع مقاله:مهندسان مشاور رهیافت