مقاله: امکان‌سنجی یکپارچه‌سازی سیستم‌های حمل‌ونقل عمومی مسافری درون و برون‌شهری در کلان‌شهرهای کشور (مطالعه موردی: کلان‌شهر تبریز)

نویسندگان مقاله

- داود جمور - کارشناس ارشد برنامه‌ریزی حمل‌ونقل و ترافیک، دانشگاه بین المللی امام خمینی
- امیر امینی - کارشناس ارشد برنامه‌ریزی حمل‌ونقل
- مهدی حسن زاده - کارشناس ارشد عمران راه و ترابری، دانشگاه علم و صنعت ایران
- محسن صادقی - دانشجوی دکتری راه و ترابری
- علی خاکی کزازی

چکیده مقاله

اگرچه مفهوم یکپارچه سازی حمل‌ونقل در کشور به کرات مورد استفاده قرار می‌گیرد و پروژه‌هایی در تهران و مشهد برای یکپارچه سازی حمل‌ونقل پیشنهاد شده است، ولی این مطالعات بر ابعاد محدودی از یکپارچه سازی دلالت داشته و به یکپارچگی حمل‌ونقل درون و برون شهری نپرداخته است. این در حالی است که در اسناد کلان به طور ضمنی و در آیین‌نامه‌های موجود به صراحت به مقوله یکپارچه سازی حمل و نقل درون و برونشهری اشاره شده است. در این مطالعه به تحلیل وضعیت یکپارچه سازی حمل‌ونقل عمومی درون و برونشهری در کلان‌شهرهای کشور با مطالعه موردی شهر تبریز پرداخته شده است. بر این اساس عدم اتصال سیستم‌های مسافری برون شهری به سیستم حمل‌ونقل عمومی درون شهری، مکانیابی نادرست پایانه‌های برونشهری، عدم وجود طرح جامع یکپارچه سازی حمل‌ونقل در کشور و نبود یک ارگان به عنوان متولی یکپارچه سازی حمل‌ونقل از مواردی هستند که لزوم توجه جدی به بحث یکپارچه سازی حمل‌ونقل در کلان‌شهرهای کشور را ضروری می‌نماید. در حال حاضر در شهر تبریز حمل و نقل عمومی درون و برون شهری از یکپارچگی مناسبی برخوردار نمی‌باشند، به گونه ای که دستسری به نقاط مهم تبادل سفر برون و درونشهری ( فرودگاه، راه آهن و پایانه‌های اتوبوس) تنها از طرق سیستم اتوبوسرانی امکانپذیر است. هرچند در آینده با راه اندازی کامل خطوط قطارشهری، ارتباط بین پایانه‌های برونشهری با سیستم حمل‌ونقل عمومی درونشهری از وضعیت نسبتاً خوبی برخوردار خواهد بود.

کلید واژه: یکپارچه سازی، تبادل سفر، حمل‌ونقل عمومی.

پذیرفته شده در شانزدهمین کنفرانس تخصصی حمل‌ونقل و ترافیک تهران، اسفند ۱۳۹۵

• مرجع مقاله:مهندسان مشاور رهیافت